kilala ko ang sarili ko-
\nyan ang palagiang pinagpipilitan.
\nalam ko kung ano ang gusto ko
\nat kung hanggang saan ang kakayahan.
\nngunit pagtingin ko sa salamin
\ndi kilala ang bumungad sa \u2018kin.
\nmadilim ang mga mata, hulog ang mukha,
\nkunot sa noo\u2019y waring permanente na.
\nsino ba itong nakakatitig sa akin?
\nmga mata\u2019y nagsasabi ng ayaw sabihin,
\nmalungkot pero kailanman di inamin,
\nngiti\u2019y huwad, tawa\u2019y di kayang damhin.
\npero sino na nga ba ako?
\nano ang silbi ko sa pariwarang buhay na ito?
\nsaan nanggagaling ang mga luhang
\nngayo\u2019y umaagos sa maputlang mga pisngi ko?
\nnagngingitngit sa isipan kung bakit
\nang buhay na ito\u2019y may kakambal na pasakit;
\nbakit nga ba ako walang kakayahang isiwalat
\nang laman ng puso kong balot ng mga sugat?
\nmarahil hindi ko nga kilala ang sarili ko,
\nni hindi ko alam kung sinong nasa harap ko.
\nhindi ko alam kung ano ang gusto ko,
\nhindi ko nga maamin kung hanggang saan lang ako.
\nkaya sa susunod na pagtingin sa salamin,
\nang imaheng bubungad akin ay kikilalanin.
\nako iyon, ako lang at wala nang iba,
\nsiguro nga ang sarili ko\u2019y di ko kilala.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
kilala ko ang sarili ko- yan ang palagiang pinagpipilitan. alam ko kung ano ang gusto ko at kung hanggang saan …<\/p>\n